Με μια μακροσκελή ανάρτηση, η κυρία Ντόλκα υπενθυμίζει όλα όσα έχουν γίνει από την αποφράδα 28η Φεβρουαρίου του 2023 μέχρι και σήμερα, που έχουμε φτάσει πλέον στην εκδίκαση της υπόθεσης.
Η Μαρία Ντόλκα, μητέρα της Αναστασίας Παπαγγελή, η οποία πέθανε στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, τάσσεται στο πλευρό της Μαρίας Καρυστιανού και της ζητά να συνεχίσει να δίνει μάχη για να δικαιωθούν τα νεκρά παιδιά τους, αυτή τη φορά από τον πολιτικό στίβο.
Η ανάρτηση της Μαρίας Ντόλκα
«Ένα χρόνο πριν, βρίσκομαι μαζί σου κ. Καρυστιανου στη Σύρο.
Σε μια πρόσκληση από το σύλλογο γυναικών με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, σε μια εκδήλωση, για να τιμήσουν μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους στα Τέμπη.
Στην εκδήλωση μια μητέρα που έχασε το παιδί της και για χρόνια ολόκληρα αρνείται να βγει από το σπίτι της στη Σύρο.
Οι ψυχικές μου δυνάμεις μου είπε με έχουν εγκαταλείψει, σήμερα όμως ήρθα για την Μαρία την Καρυστιανου…
Ένα χρόνο μετά, στη Θεσσαλονίκη κάνεις ένα βήμα ακόμα μπροστά. Αναφέρεται το δικαίωμα σου σαν Ελληνίδα πολίτης να θέσεις υποψηφιότητα μέσα από ένα νέο φορέα που έχει τη σφραγίδα σου.
Στο Σύνταγμα της Ελλάδας όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.
Μάθημα στην Αγωγή του Πολίτη, πέμπτη δημοτικού.
Θεωρώ πως χρόνια πριν δεν είχες σκεφτεί, μέσα από την καθημερινότητά σου πως θα έφτανες σε αυτή την επιλογή σου, γιατί πολύ απλά σου δολοφόνησαν το παιδί σου.
Είχες ιατρείο, είχες και είχα μια καθημερινότητα που καμία από τις δύο μας δεν φανταζόταν ποτέ τον όλεθρο, την απόλυτη καταστροφή, τη συντριβή που φέρνει ο χαμός του παιδιού σου, όταν απλά παίρνει ένα τρένο που δεν διανοήθηκε καμία από τις δύο μας ότι ήταν κινούμενο φέρετρο.
Η μόρφωσή σου, η ψυχική σου δύναμη.
Η οργή σου να ανοίξεις τον σκουπιδοτενεκέ που περιέχει όλη τη σαπίλα και να τους ξεσκεπάσει, σε έφερε στη σκέψη, στη θέση, στην ανάγκη; να προκηρύξεις τη δημιουργία ενός κόμματος, ίσως πια η τελευταία επιλογή μετά από τόσες προσπάθειες να αφυπνίσεις τη συνείδηση του κόσμου, ότι στο τρένο εκείνο έφυγαν νιάτα.
Η Μαρία και η Αναστασία, μόνες αβοήθητες περίμεναν να πεθάνουν.
Ήξεραν, ήταν νέες, είχαν αντανακλαστικά, έζησαν τις τελευταίες τους στιγμές υποφέροντας γιατί οι σάπιοι που μας κυβερνούν, δεν ήξεραν, δεν φαντάστηκαν, δεν σταμάτησαν τα κινούμενα φέρετρα, γιατί η Hellenic Train δεν θα έκοβε εισιτήρια.
Και;
Θα χάναμε τόσα εισιτήρια;
Προτιμότερο να χάσουμε παιδιά, μητέρες, πατεράδες στο τρένο από το να αδειάσουν οι τσέπες.
Εδώ και μέρες η λάσπη τους, ξεχείλισε, το στόμα τους το χέρι τους δεν σταματά.
Ακόμα και τα ρούχα σου τους ενοχλούν.
Εμένα βέβαια με ενοχλούν, οι Καραμανλήδες που κουνούν τα βρωμόδαχτυλά τους, οι ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ, που αφαίρεσαν από τα νέα παιδιά τη δυνατότητα να γυρίσουν στον τόπο τους, να αναπτύξουν εκεί στην επαρχία που ερημώνει την γεωργία και την κτηνοτροφία, με ενοχλεί που αυτοκτόνησαν βοσκοί απελπισμένοι, γιατί ξέρω πόσο σκληρά δούλεψαν σε χωριό μεγάλωσα.
Με ενοχλεί που βρέθηκαν τόσοι βουλευτές με τόσα σπίτια στα 7 αυτά τελευταία χρόνια, ενώ άνθρωποι χάνουν το ένα και μοναδικό τους σπίτι.
Με ενοχλεί που ένας σάπιος δήθεν πολιτικός, ρωτά πού βρήκες τα χρήματα για την εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, ενώ ο ίδιος κρατούσε ένα μπακαλοχαρτο για πτυχίο, που η Ντόρα του υπενθύμισε φύγε έφαγες πολλά μας χαλάει τη μόστρα.
Με ενοχλεί που ενώ ζω όπως μου υπενθυμίζουν, σε ένα ήσυχο διαμέρισμα, και που δεν έχω ιδέα για την αλήθεια στα Τέμπη, ότι πάω στη Λάρισα από το προηγούμενο καλοκαίρι και η πρόεδρος του δικαστηρίου για τα βίντεο δεν τολμά να δώσει το κλειδί που φυλάσσονται τα πειστήρια που μεταφέρθηκαν στην Νομαρχία από τον κ. Μπατζοπουλο, γιατί δεν χωρούσαν…στον υπολογιστή του σπιτιού του και δεν χρειαζόταν να τα δει ο κ. Μπακαιμης.
Με ενοχλεί που στη Λάρισα, οι θέσεις των κατηγορουμένων είναι άδειες, και την Αναστασία, αυτό το υπέροχο μου πλάσμα το τρώνε τα σκουλήκια, γιατί σκουλήκια αποφάσιζαν για τη ζωή της.
Με ανακουφίζει η κυρία Κωνσταντοπούλου η δικηγόρος μας που τους ξεβρακώνει, και ας την χτυπούν ανελέητα και ας νιώθουν οίκτο κάποιες, που από μικρή θυμάμαι το ίδιο μπλα μπλα μπλα στην τηλεόραση με δέκα κιλά τζελ στο μαλλί που παρουσίαζαν εκπομπές, κάνοντας τον Μπαμπινιώτη για την ορθή χρήση της ελληνικής γλώσσας, όταν η μοίρα τις έφερε να είναι σε ένα χώρο που πατάνε όταν Κ εφόσον έχουν διάθεση και ο Έλληνας πληρώνει.
Με ενοχλεί, πάντα από το ήσυχο διαμέρισμά μου, που δεν έχω τα αληθινά στοιχεία για τα Τέμπη, να βλέπω στο Κολωνάκι την κυρία που αντί η θέση της να είναι στις άδειες θέσεις στη Λάρισα στην τεράστια αίθουσα που δεύτερη δεν υπάρχει στον κόσμο, να μπαίνει μπροστά μου στο μαγαζί με τις πανάκριβες τσάντες, ενώ θα έπρεπε να είναι μέσα.
Με ενοχλεί ότι ο δολοφόνος του παιδιού μου, που ποτέ δεν άνοιξε τον υπολογιστή του, ποτέ δεν διάβασε τις επιστολές, τα εξώδικα, να είναι έξω και να ζει ελεύθερος γιατί ένα μόνον άρθρο του Συντάγματος τον προστατεύει.
Με ενοχλεί που στη ζαχαρένια χώρα μου… κινδυνεύεις να κυκλοφορήσεις με ασφάλεια και εσύ και τα παιδιά σου.
Και όλοι αυτοί που ευθύνονται άκουσον άκουσον, έχουν το δικαίωμα να μην παρίστανται στις θέσεις τους στη δίκη.
Ε λοιπόν, ναι κ. Καρυστιανου φάτους τα συκώτια, όπως λέει και ένας φίλος μου γιατρός.
Φάτους πριν φάνε και άλλους νέους, τόσο όμορφους, τόσο δροσερούς, τόσο ορεξάτους για ζωή, που τους την αφαίρεσαν σε λίγα λεπτά, εκείνο το βράδυ.
Στη Θεσσαλονίκη πια, επειδή εκεί έζησα τις τελευταίες 15 μέρες με την Αναστασία μου, τις τελευταίες που την άφησαν οι σάπιες να ζήσει, δεν αντέχω να έρχομαι.
Στην Αθήνα, λοιπόν, θα έρθω εκεί στη θέση που πάντα έρχομαι κ. Καρυστιανου, σαν φόρο τιμής στην Αναστασία, στη Μαρθή που μια μητέρα, τολμά να τα βάλει με τη σαπίλα, έχει τσαγανό.
Στην Αθήνα λοιπόν.
Πήγα παντού, άκουσα όλους τους συγγενείς που μίλησαν για τα παιδιά τους, για τους γονείς τους, για τα αδέλφια τους.
Για τα Τέμπη, ο αγώνας με κάθε τρόπο συνεχίζεται, όπως μπορεί καθένας από το δικό του μετερίζι.
Δεν ξέραμε ότι θα ζήσουμε την απόλυτη καταστροφή.
Δεν γεννηθήκαμε πολιτικοί.
Δεν είχαμε καμία διάθεση να διαβάζουμε ατελείωτες ώρες ή να μιλάμε στα κανάλια για τη σαπίλα που δολοφόνησε τα παιδιά μας.
Δεν είχα καμία διάθεση να βλέπω την απάθεια ενός άχρηστου και ανίκανου βούτυρο μπεμπέ γόνου, να ζει και να κινείται με προστασία, ενώ η Αναστασία δεν αναπνέει.
Δεν ήθελα να τα ζήσω.
Είχα μια υγιή καθημερινότητα, και μια ήρεμη ζωή.
Αυτήν την ήρεμη ζωή, ξέσκισαν οι άχρηστοι, ανίκανοι γόνοι, για να γεμίσουν τις τσέπες τους.
Και να μας αδειάσουν τις ψυχές και τα σπίτια.
Μαρία, από το ήρεμο διαμέρισμά μου, από την οδυνηρή καθημερινότητά μου, από την οργή που έχω μέσα μου να μην δουν τον ήλιο ξανά, όπως δεν τον βλέπει και η Αναστασία μου κ η Μαρθή σου,
ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ.
ΦΑΤΟΥΣ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ.
ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ.
ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ.
ΟΣΟ ΑΝΤΕΧΕΙΣ.
ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙ.
ΑΥΤΗ ΔΙΝΕΙ ΠΝΟΗ, ΖΩΗ, ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ.
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ,
ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΥΚΑΙΝΑ.
ΣΥΝΕΧΙΣΕ.
Από την μητέρα της Αναστασίας της Παπαγγελη.
Ήταν μόλις 18 χρονών.
Ένα δροσερό λουλούδι.
Μαζί σου.
Με κάθε κόστος.
Άλλωστε έχω μάθει πια.
Συνήθισα κι εγώ.
Συνήθισες κι εσύ.»
Πηγή
