Με τον Χρήστο Πριτσαπίδουλα γνωριστήκαμε πριν από καμιά τριανταριά χρόνια στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”.
Αποτελούσε εξέχον μέλος μιας υλατζίδικης ομάδας που πραγματικά πέταγε και από Τετάρτη ως Σάββατο πρωί δούλευε φόρτσα σαν εργοστασιακή μπριγάδα.
Στη γωνία του ο Χρηστάρας δεν πολυμίλαγε, αλλά άκουγε τα πάντα.
Και ζύγιζε με ακρίβεια τους νεοφερμένους και τις νεοφερμένες που σκάγανε μύτη σωρηδόν σε ένα ταχύτατα αναπτυσσόμενο φύλλο. Με το ύφος ακριβώς της επισυναπτόμενης φωτογραφίας, όσοι και όσες τον γνώρισαν και τον θυμούνται θα καταλάβουν.
Δεν ήταν άνθρωπος εύκολος, για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό του έπρεπε να φτύσεις αίμα.
Έπρεπε να κατανοήσεις τις εμμονές και τα φαντάσματά του, με τη βαθιά επαρχία και την ακόμη πιο βαθιά νύχτα, χώρια την αταλάντευτη πίστη του στο κομμουνιστικό όραμα.
Αλλά άπαξ και τον κέρδιζες, γινόταν ο καλύτερός σου φίλος στην εφημερίδα!
Περισσότερα δεν θα πούμε εδώ, οι ιστορίες του Χρηστάρα και με τον Χρηστάρα θα παραμείνουν πριβέ στο χάρτινο παρεάκι.
Θα τον χαιρετήσουμε μόνο στο τελευταίο ταξίδι του.
Άντε γεια σου τώρα “πρόεδρε”, καλή ξεκούραση, έδωσες πολλά στη δημοσιογραφία και τα πνευματικά σου παιδιά θα σε καμαρώνουμε για πάντα.
Venceremos!
Με τον Χρήστο Πριτσαπίδουλα γνωριστήκαμε πριν από καμιά τριανταριά χρόνια στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”.
Αποτελούσε εξέχον μέλος μιας υλατζίδικης ομάδας που πραγματικά πέταγε και από Τετάρτη ως Σάββατο πρωί δούλευε φόρτσα σαν εργοστασιακή μπριγάδα.
Στη γωνία του ο Χρηστάρας… pic.twitter.com/xR6iQCRhBb— Christos Xanthakis (@ChristosXanthak) August 14, 2026
