Στη διαδικτυακή εκπομπή της Μαρίας Σολωμού στο YouTube φιλοξενήθηκε η Αθηνά Οικονομάκου, παραχωρώντας μια αποκαλυπτική συνέντευξη.
Με ειλικρίνεια και θάρρος, η ηθοποιός εξηγεί γιατί χρειάστηκε χρόνος μέχρι να αποφασίσει να φέρει στον κόσμο το δεύτερο παιδί της. Μιλά για τη δύσκολη ψυχολογική περίοδο μετά τη γέννηση του γιου της, Μάξιμου, για τη μοναξιά, τις ενοχές που κράτησε μέσα της και τη μάχη ανάμεσα στην επιλόχειο κατάθλιψη και την ψυχική αντοχή. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στη βοήθεια που βρήκε μέσα από την ψυχοθεραπεία, ενώ αναφέρεται και στο διαζύγιο και τη συνεπιμέλεια, με προτεραιότητα την ευτυχία των παιδιών της.
«Μετά την πρώτη γέννα, του Μάξιμου, δεν είχα περάσει εύκολα. Ήταν δύσκολη και σαν γέννα, ταλαιπωρήθηκα πολύ, αλλά και μετά πέρασα δύσκολα. Πέρασε ένα πολύ μεγάλο διάστημα που ισορροπούσα ανάμεσα στην επιλόχειο κατάθλιψη και στην πραγματικότητα, την ψυχική υγεία. Πολύ βαριά περίοδος, παρόλο που έκανα ψυχοθεραπεία πριν και με το που γέννησα συνέχισα. Αυτό νομίζω με βοήθησε και να μην πάθω επιλόχειο κατάθλιψη μετά.
Στην εγκυμοσύνη ήμουν πανευτυχής δεν είχα κανένα θέμα. Από το ροζ συννεφάκι, λοιπόν, γέννησα και εκεί κατάλαβα τι συμβαίνει. Ζορίστηκα πάρα πολύ. Από εκεί που είχα μάθει να δουλεύω 10-15 ώρες την ημέρα, ξαφνικά βρέθηκα στο σπίτι και ήμουν και πάρα πολύ μόνη μου γιατί με το που γέννησα φύγαμε για Μύκονο γιατί ο Φίλιππος (ο πρώην άντρας της) άνοιγε το ξενοδοχείο οπότε στους δυο μήνες μετακινηθήκαμε σε μια άλλη περιοχή, σε ένα άλλο σπίτι χωρίς τις ανέσεις του σπιτιού μου, με μια πολύ μικρή κουζίνα σε έναν πολύ μικρό χώρο και πολύ μόνη μου όλη την ημέρα γιατί ο Φίλιππος δούλευε και ερχόταν το βράδυ οπότε ένιωσα απέραντη μοναξιά και δεν το επικοινωνούσα γιατί ένιωθα ενοχικά να πω “δεν είμαι καλά”, “δεν είμαι ευτυχισμένη”.
Πέρασε πολύς καιρός να το αποδεχτώ και να το πω σε μια φίλη μου κι εκεί μου είπε “έτσι είμαστε όλες!”. Θυμάμαι τον εαυτό μου να υπάρχουν στιγμές που νόμιζα πως θα καταρρεύσω, δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι οπότε με ζόρισε πολύ αυτό, δεν μου άρεσε καθόλου. Βγήκα από όλο αυτό όταν γύρισα στην δουλειά κι άρχισα να νιώθω ότι ζω. Πριν υπήρχε ένα 8μηνο που ξυπνούσα από τις 6 το πρωί κι έτρωγα ένα τοστ στις 4 το απόγευμα, δεν προλάβαινα να φάω! Γι’ αυτό έκανα τρία χρόνια να κάνω το δεύτερο παιδί, γιατί φοβόμουν μην το ξανά πάθω. Ψυχοθεραπεία κάνω από το 2012 και συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Με έχει βοηθήσει πολύ», είπε χαρακτηριστικά η Αθηνά Οικονομάκου.
Το διαζύγιο και η κοινή γραμμή με τον πρώην σύζυγο
Στην συνέχεια αναφέρθηκε στον λόγο που αποφάσισαν με τον Φίλιππο Μιχόπουλο να χωρίσουν: «Όταν δεν είσαι καλά σε μια σχέση και δεν είσαι ευτυχισμένος κι από τις δυο πλευρές, αν πρέπει να χωρίσεις για έναν βασικό λόγο, είναι για τα παιδιά σου γιατί όταν οι γονείς δεν είναι ευτυχισμένοι δεν είναι ούτε τα παιδιά και δείχνεις κι ένα βασικό πρότυπο κι όταν έρθει η κόρη σου ή ο γιος σου και κάνουν μια αντίστοιχη σχέση που εσένα δεν σε έκανε ευτυχισμένη και βλέπεις ότι το παιδί σου δεν περνάει καλά τι θα του πεις; Τα παιδιά κάνουν αυτό που βλέπουν κι αυτό που νιώθουν».
Αναφορικά με την συνεπιμέλεια τόνισε: «Φυσικά το πλάνο υπάρχει πάντα στο θέμα του προγράμματος, γιατί είναι μία δύσκολη συνθήκη, τα logistics δηλαδή. Ακριβώς επειδή έχουμε συνεπιμέλεια με τον μπαμπά τους, υπάρχει ένα πρόγραμμα που ακολουθούμε πιστά κάθε μήνα, πρέπει να υπάρχει μια άμεση συνεργασία.
Είναι δύο μέρες σε εμάς. Δύο μέρες εδώ, δύο μέρες εκεί. Βέβαια μένουμε πάρα πολύ κοντά, οπότε εκεί υπάρχει και καλή συνεργασία και διάθεση, έχει μια ροή. Στην αρχή είναι πολύ δύσκολο αυτό οργανωτικά και μέχρι να συνηθίσεις, ότι ξυπνάς και δεν είναι τα παιδιά σπίτι.
Αυτό το συναισθηματικό κομμάτι του γονιού είναι το πιο δύσκολο. Για τα παιδιά είναι λίγο πιο εύκολο επειδή είναι μικρά σε ηλικία και προσαρμόζονται πολύ εύκολα και δεν προλαβαίνουν να νιώσουν την έλλειψη του γονιού. Περνάνε τόσο γρήγορα οι μέρες με τις δραστηριότητες και το σχολείο που δεν προλαβαίνουν να πουν “μου ‘λειψε η μαμά”, “μου ‘λειψε ο μπαμπάς”. Οπότε είναι πολύ καλυμμένα και χαρούμενα. Κι αυτό μας δίνει δύναμη και εμένα και στον Φίλιππο να το αντιμετωπίσουμε και να ισορροπήσουμε και να είμαστε καλά, γιατί όσο βλέπεις τα παιδιά καλά, λες “εντάξει, όλα καλά”.
Εμένα μπορεί να με δυσκολεύει αυτό το πρόγραμμα, αλλά δεν έχει καμία σημασία μπροστά στο θετικό πρόσημο που έχει στα παιδιά, με την έννοια ότι δεν τους λείπει καθόλου ο μπαμπάς ή η μαμά, γιατί ανά δύο μέρες δεν προλαβαίνουν να νιώσουν την έλλειψη. Ήταν βασική προϋπόθεση για μένα, γιατί, πέρα απ’ το ότι εγώ δεν θα άντεχα παραπάνω μέρες μακριά τους, νομίζω ότι και στα παιδιά σε αυτή την ηλικία δεν θέλω να φανώ και να ακουστώ υπερβολική, αλλά θεωρώ ότι η μαμά έχει έναν άλλο ρόλο, πιο βασικό και πιο αναγκαίο στη ζωή των παιδιών, στην ηλικία των τεσσάρων, πέντε, έξι, οκτώ, δέκα.
Θέλω να σου πω, όταν πάνε δώδεκα, δεκαπέντε λες “Εντάξει, ναι, πώς θέλεις αγάπη μου, θες τον μπαμπά;”. Πώς να σου πω, μαζί θα το κάνουμε, σε συνεργασία. Τώρα, όσο μπορώ να προστατεύσω τη σχέση και την ψυχική τους υγεία και ηρεμία, θα το κάνω με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό».
Δείτε επίσης:
