Πίσω από τις ψυχρές γεωπολιτικές αναλύσεις και τους χάρτες των πολέμων κρύβεται ένας αβάσταχτος ανθρώπινος πόνος που σπάνια φτάνει στις εφημερίδες. Σχεδόν τέσσερα χρόνια από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η καταστροφή δεν μετριέται μόνο σε κατεστραμμένα κτίρια, αλλά και σε ρημαγμένα σώματα γυναικών. Ένα πρόσφατο συγκλονιστικό ρεπορτάζ από τους New York Times ρίχνει φως σε αυτό το καταπιεσμένο τραύμα, αποκαλύπτοντας τη συστηματική και βάναυση χρήση της σεξουαλικής βίας από τους ρώσους στρατιώτες ως μέσο ταπείνωσης.
Δεν πρόκειται για απλές στατιστικές, αλλά για γυναίκες που είδαν τις ζωές τους να καταστρέφονται με βίαιο τρόπο. Οι New York Times έγιναν μάρτυρες περισσότερων από 12 γυναικών που δήλωσαν ότι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά από ρώσους στρατιώτες, πολλές από αυτές επιθυμώντας να διατηρήσουν την ανωνυμία τους για λόγους προστασίας.
Η εφημερίδα εξέτασε εγκληματικές καταγγελίες και ιατρικές αναφορές που σχετίζονται με πολλές από αυτές τις υποθέσεις και πήρε συνεντεύξεις από υποστηρικτές που γνωρίζουν τις μαρτυρίες των γυναικών.
Η Λέσια, μια 53χρονη οικονομολόγος από την περιοχή του Κιέβου, βίωσε την παραβίαση του σπιτιού της τον Μάρτιο του 2022. Την απήγαγαν σε ένα διπλανό σπίτι και τη βίασαν, ενώ παράλληλα ένας άλλος στρατιώτης πυροβολούσε τον σύζυγό της, Σάσα, στην κοιλιά. Ο Σάσα άφησε την τελευταία του πνοή στα χέρια της δύο μέρες αργότερα, ψιθυρίζοντας πριν πεθάνει: «Δόξα τω Θεώ που ο πατέρας μου δεν έζησε για να το δει αυτό». Σήμερα, δεν μπορεί να οδηγήσει το αυτοκίνητό της, το οποίο είχαν βεβηλώσει οι ρώσοι στρατιώτες με το γράμμα «V». Για εκείνη, ο θάνατος του άντρα της ήταν χειρότερος και από την ίδια την κακοποίηση.
Ακόμη πιο σοκαριστική είναι η ιστορία της 31χρονης Σβιτλάνα. Προδόθηκε από τον φιλορώσο σύντροφό της, ο οποίος την παρέδωσε σε στρατιώτες με τους οποίους είχαν πιει προηγουμένως. Την εισήγαν σε ένα λευκό βαν με καλυμμένο το πρόσωπό της και, υπό την απειλή χειροβομβίδας, τη βίασαν. Όταν τα κατάφερε να αποδράσει έξι μήνες αργότερα, διαπίστωσε ότι ήταν 23 εβδομάδων έγκυος. Σήμερα μεγαλώνει τον δίχρονο Γιαροσλάβ, ένα παιδί που μοιάζει πολύ με τον βιαστή της. «Μερικές φορές μετανιώνω που ήθελα να κάνω έκτρωση. Τον αγαπώ σχεδόν όπως τα άλλα μου παιδιά», παραδέχεται, προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με μια τραγωδία που έχει γίνει αναγκαστικά μητρότητα.
Για άλλες γυναίκες, το σώμα τους έγινε ανηλεής τιμωρία για τον πατριωτισμό τους. Η 53χρονη Τετιάνα, που τόλμησε να διαδηλώσει στο κατεχόμενο Μπερντιάνσκ τυλιγμένη με την ουκρανική σημαία, απήχθη από οπλισμένους άνδρες. Βασανίστηκε για επτά ημέρες στη «χειρότερη φυλακή». Υπέστη εικονικές εκτελέσεις, ηλεκτροσόκ που την κατέστησαν να θυμάται τη μυρωδιά «καμένων μαλλιών» στο ίδιο της το σώμα, και σεξουαλική κακοποίηση από δεσμοφύλακες που χρησιμοποιούσαν τα όπλα τους για να τη βιάσουν, με σκοπό να την «σπάσουν» ψυχικά και να τη φιμώσουν.
Υπάρχει επίσης η Μαρία, μια 50χρονη δικηγόρος, που συνελήφθη και οδηγήθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Εκεί, άκουσε μέσω του ασύρματου την απόφαση της: «Όσον αφορά τη γυναίκα, κάνε της ό,τι θέλεις». Υποδουλώθηκε σε ένα αγρόκτημα γεμάτο στρατιώτες, οι οποίοι τη μεθούσαν, τη χτυπούσαν και τη βίαζαν. Κατάφερε να διαφύγει μόνο όταν ένας αξιωματικός την προκάλεσε να διασχίσει περπατώντας τη νεκρή ζώνη. Έρποντας μέσα από ναρκοπέδια και ερείπια γεφυρών, έφτασε σε ένα ουκρανικό φυλάκιο, έπεσε στα γόνατα και ξέσπασε σε λυγμούς. Μαζί της, η Νίνα που έχει μολυνθεί με ηπατίτιδα C, η Γιούλια, η Όλγα και εκατοντάδες άλλες αγνοημένες ψυχές.
Και ακριβώς μπροστά σε αυτή την αδιανόητη και τεκμηριωμένη φρίκη –την οποία το Κρεμλίνο κυνικά αποκαλεί «αβάσιμη»– αναδύεται ένα εκνευριστικό παράδοξο αν παρατηρήσει κανείς την ελληνική πραγματικότητα. Σε μια χώρα όπου η κοινωνία πολιτών συχνά φωνάζει ενάντια στις αδικίες, με οργανώσεις και φεμινιστικά κινήματα να κατακλύζουν δικαίως τους δρόμους για να καταδικάσουν τα εγκλήματα στη Μέση Ανατολή, υπάρχει μια εκκωφαντική σιωπή για τα θύματα της ρωσικής θηριωδίας. Πού είναι τα πανό για τη Λέσια; Πού είναι οι πορείες αλληλεγγύης για τη Σβιτλάνα, την Τετιάνα και τη Μαρία; Πού είναι η οργή για τα βεβηλωμένα σώματα από τους ρώσους στρατιώτες;
Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία αποκαλύπτει μια πικρή αλήθεια: για ένα σημαντικό κομμάτι του εγχώριου ακτιβισμού, ο πόνος, το γυναικείο σώμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα φιλτράρονται μέσα από σκληρές ιδεολογικές παρωπίδες. Τα βάρη των αντιδυτικών ενστίκτων και οι παρωχημένες πολιτικές αξιώσεις δρουν ως ασπίδα προστασίας για τους ενόχους. Ο βιασμός μίας Ουκρανής γυναίκας από ρώσο στρατιώτη αποφεύγει να εξεταστεί, αναγνωρίζεται ως μια «ενοχλητική» λεπτομέρεια που χαλάει τη θεαματική αφήγηση του κακού δυτικού ιμπεριαλισμού. Όταν ο θύτης δεν υποστηρίζει τα πολιτικά πιστεύω ορισμένων συλλογικοτήτων, η καταγγελία της έμφυλης βίας αποσύρεται και τα θύματα γίνονται αόρατα.
Η αληθινή αλληλεγγύη δεν φέρει γεωπολιτική σφραγίδα, ούτε ο βιασμός έχει πολιτική ταυτότητα. Όσο επιτρέπουμε στις πολιτικές μας προκαταλήψεις να επισκιάζουν την ενσυναίσθηση, γινόμαστε συνένοχοι στο έγκλημα της σιωπής. Οι γυναίκες της Ουκρανίας δεν ζητούν οίκτο. Επιθυμούν να ακουστούν, να μην ξεχαστούν, και να δουν τους βασανιστές τους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Κανείς, πόσο μάλλον όσοι αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί, δεν έχει το δικαίωμα να κλείνει τα μάτια όταν το σώμα μιας γυναίκας μετατρέπεται σε αντίκτυπο του πολέμου.
Διαβάστε επίσης:
Νέος «σεισμός» στο Μπάκινγχαμ: E-mail του 2019 …καίνε τον Κάρολο – Τον είχαν προειδοποιήσει για τις «μυστικές συμφωνίες» του αδελφού του
O Τραμπ στέλνει πλωτό νοσοκομείο στη Γροιλανδία
ICE: Πράκτορας πυροβόλησε και σκότωσε 23χρονο αμερικανό πολίτη, στο Τέξας, το 2025 – Στη δημοσιότητα τα αρχεία
