Μία ξεχασμένη αφίσα από το 2018 που ξεθωριάζει στο παλιωμένο κτήριο του Mariner, θυμίζει τη θεσμική σιωπή του Δήμου Τήνου για τα 175 χρόνια της γέννησης του μέγιστου των Τηνιακών καλλιτεχνών.
Η μόνη χθεσινή αναφορά στο νησί ήταν μια εξωτερική παράσταση στο θέατρο του Βώλαξ. Όμως, στη δική μου μνήμη και ματιά, η σπουδαιότερη και ομορφότερη αναφορά στον Χαλεπά παραμένει το γλυπτό «Ξαπόσταγμα Αγιοσύνης» του Τηνιακού δημιουργού Ιωσήφ Λιζάρδη .
Ένα έργο που συμπυκνώνει όλο το βαθύτερο νόημα και τη μορφή του. Αντικρίζοντάς το, είχα αποτυπώσει στο χαρτί και ανέσυρα αυτούσιες μερικές σκέψεις, μία ελάχιστη προσωπική αναφορά, τόσο στον σπουδαίο καλλιτέχνη όσο και στο ίδιο το δημιούργημα: «…Ο Χαλεπάς βυθίζεται στη χρυσαφένια εσωτερικότητά του.
Το ταξίδι στα ίδια του τα σπλάχνα γίνεται με όρους μιας λυτρωτικής οδύνης. Ταξίδι βαθύ και μοναχικό. Είναι μόνος με τον εαυτό του, μα το πλήθος είναι μέγα… Και αν ο καλός γεράκος γέρνει στωικά στην ταπεινή του μορφή, και πάλι το σκυφτό του ανάστημα ξεπερνά τις πιο ψηλές κορυφές της γνησιότερης καλλιτεχνίας.
Σαν αντίκρυσα αυτή τη μορφή που φιλοξενούνταν σε μία μικρή αίθουσα του Πύργου, έγραψα και είχα δημοσιεύσει αυτό το κείμενο που ήταν αφιερωμένο στο ίδιο το έργο: “ Ξαπόσταγμα Αγιοσύνης” Δεξιά γέρνει ελαφρά το κεφάλι, το σώμα ομολογεί στον κάματο του χρόνου.
Μα εξ’ αριστεράς η καρδιά ανασαίνει, γιατί η ταπείνωση την εξύψωση ζητά. Και οι αρχάγγελοι λευκό κλινοσκέπασμα ρίχνουν στους ώμους, τις αγιασμένες πληγές να δροσίσουν. Ένα ξαπόσταμα αγιοσύνης, που σιωπηλά στεκόμαστε εμπρός στην ασκητική μορφή σου, γέροντά μου.
