Το έθιμο τείνει να εκλείψει και παραμένει περισσότερο ως λαογραφικό στοιχείο της ελληνικής ορθόδοξης παράδοσης.
Το Σάββατο του Λαζάρου είναι μία ξεχωριστή γιορτή της ορθόδοξης εκκλησίας, μία εβδομάδα πριν από την Ανάσταση του Κυρίου. Την ημέρα εκείνη τιμάται η ανάσταση του Λαζάρου στη Βηθανία, ένα θαυμαστό γεγονός που καταγράφεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο.
Ο Λάζαρος είναι πρόσωπο της Καινής Διαθήκης, φίλος και μαθητής του Χριστού, ο οποίος «ηγέρθη εκ νεκρών» προαναγγέλλοντας την Ανάσταση του Κυρίου. Το όνομα «Λάζαρος» είναι εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού Ελεάζαρ.
Ο Λάζαρος, ο επονομαζόμενος Δίκαιος και Τετραήμερος, ήταν αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας, με τις οποίες ζούσε στη Βηθανία, κοντά στα Ιεροσόλυμα. Κατά την Καινή Διαθήκη (Ιωάννου ια’ 1–44), μια μέρα ο Λάζαρος αρρώστησε βαριά και πέθανε. Οι αδελφές του ειδοποίησαν τον Ιησού, αλλά εκείνος καθυστέρησε να έλθει.
Όταν έφθασε στη Βηθανία, η Μαρία του παραπονέθηκε για την καθυστέρηση. Τότε, ο Ιησούς δάκρυσε και με φωνή μεγάλη είπε: «Λάζαρε, δεύρο έξω» και ανέστησε τον Λάζαρο τέσσερεις ημέρες μετά τον θάνατό του.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Λάζαρος ήταν 30 χρονών όταν πέθανε και έζησε άλλα 30 χρόνια. Έγινε επίσκοπος Κιτίου στην Κύπρο και πέθανε σε ηλικία 60 ετών. Τον Οκτώβριο του 890, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων ΣΤ’ ο Σοφός βρήκε το λείψανο του Λαζάρου στην Κύπρο και το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη.
Η ανάμνηση του θαύματος της Ανάστασης του Λάζαρου εορτάζεται από την Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία το Σάββατο της πέμπτης εβδομάδας («Κουφής») της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και τη 17η Μαρτίου.
Τα κάλαντα για το Σάββατο του Λαζάρου
Το Σάββατο του Λαζάρου, σε κάποιες περιοχές τα παιδιά ψέλνουν κάλαντα και οι νοικοκυραίοι τα φιλεύουν με καλούδια.
Λένε τα παιδιά:
Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια, ήρθε των Βαγιών η εβδομάδα.
Ξύπνα Λάζαρε και μην κοιμάσαι, ήρθε η μέρα σου και η χαρά σου.
Πού ήσουν Λάζαρε; Πού ήσουν κρυμμένος; Κάτω στους νεκρούς, σαν πεθαμένος.
Δε μου φέρνετε, λίγο νεράκι, που ‘ν’ το στόμα μου πικρό φαρμάκι.
Δε μου φέρνετε λίγο λεμόνι, που ‘ν’ το στόμα μου, σαν περιβόλι.
Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια, ήρθε η Κυριακή που τρών’ τα ψάρια.
Σήκω Λάζαρε και μην κοιμάσαι, ήρθε η μάνα σου από την πόλη, σού ’φερε χαρτί και κομπολόι.
Γράψε Θόδωρε και ’σύ Δημήτρη, γράψε Λεμονιά και Κυπαρίσσι.
Το κοφνάκι μου θέλει αυγά κι η τσεπούλα μου θέλει λεφτά.
Βάγια, Βάγια και Βαγιώ, τρώνε ψάρι και κολιό. Και την άλλη Κυριακή,
τρώνε το ψητό τ’ αρνί.
