Ένα τρακτέρ του 1964 έχει γίνει το… αυτοκίνητο ενός 73χρονου Γάλλου, ο οποίος το χρησιμοποιεί ακόμη και για τα ψώνια του, έχοντας πλέον γίνει viral
Ο Τζακ Γερμπό έχει ένα πορτοκαλί τρακτέρ, και δεν το αποχωρίζεται σχεδόν ποτέ όταν χρειάζεται να μετακινηθεί, ούτε όταν πρέπει να πάει για ψώνια, περίπου δέκα χιλιόμετρα από τη γενέτειρά του, Monteton. Στα 73 του χρόνια, ο συνταξιούχος Γάλλος κυκλοφορεί σχεδόν πάντα μαζί με την αγαπημένη του σκυλίτσα Ange, ένα μικρό σπάνιελ, και πλέον έχει γίνει γνωστός σε ολόκληρη την χώρα.
Η ιστορία του έγινε viral όταν καταγράφηκε να φτάνει με το τρακτέρ του στο πάρκινγκ ενός εμπορικού κέντρου, ανάμεσα σε δεκάδες σύγχρονα αυτοκίνητα, και πλέον ο κόσμος τον αναγνωρίζει, του χαμογελά και τον συγχαίρει. «Έχω γίνει ο ιππότης του τρακτέρ», λέει ο ίδιος.
Ένα Renault του 1964 που δεν λέει να σταματήσει
Το όχημα που χρησιμοποιεί καθημερινά δεν είναι κάποιο σύγχρονο αγροτικό μηχάνημα, αλλά ένα Renault N73 του 1964, για το οποίο είχε πληρώσει μόλις τρία φράγκα και έξι λεπτά, και τότε, αρκετοί του έλεγαν ότι ήταν πλέον κατάλληλο μόνο για παλιοσίδερα. Ο ίδιος, όμως, είχε διαφορετική άποψη.
«Αυτή η μηχανή είναι από τις πιο ανθεκτικές!», λέει σήμερα, έχοντας αποδείξει στην πράξη ότι το παλιό τρακτέρ έχει ακόμη ζωή μπροστά του. Βέβαια, χρειάστηκε κάποιες επισκευές, καθώς τόσο ο κινητήρας όσο και τα φρένα του έχουν επισκευαστεί. Διαθέτει επίσης πινακίδα κυκλοφορίας, ώστε να μπορεί να κινείται στους δρόμους, αν και η μέγιστη ταχύτητά του δεν ξεπερνά τα 22 χιλιόμετρα την ώρα.
Η χρήση του τρακτέρ, πάντως, δεν ήταν εξαρχής επιλογή του, αφού το αυτοκίνητό του χάλασε πριν από μερικούς μήνες και, καθώς δεν είχε τη δυνατότητα ούτε να πληρώσει την επισκευή ούτε να αγοράσει άλλο, αποφάσισε απλώς να συνεχίσει να μετακινείται με το παλιό του όχημα. Για τον ίδιο, η επιλογή αυτή έχει πλέον και έναν συμβολισμό. «Οι αγρότες είναι ξεχασμένοι. Είναι αυτοί που μας ταΐζουν», υποστηρίζει, θέλοντας να υπενθυμίσει τη σημασία της αγροτικής ζωής.
«Είμαι φτωχός, αλλά είμαι ευτυχισμένος»
Σε κάθε διαδρομή του, ο Γκερμό προκαλεί την έκπληξη όσων τον συναντούν. Οι περισσότεροι, ωστόσο, αντιδρούν με χαμόγελα και φιλικές χειρονομίες, ενώ η εικόνα του έχει γίνει πλέον γνώριμη στους κατοίκους της περιοχής. Στη φάρμα του καλλιεργεί σαφράν και οπωροφόρα δέντρα, ενώ επισκευάζει αντικείμενα, ανακυκλώνει υλικά και περνά τον ελεύθερο χρόνο του κατασκευάζοντας και επινοώντας διάφορα πράγματα. Η φιλοσοφία του για τη ζωή συνοψίζεται σε μία φράση: «Είμαι φτωχός, αλλά είμαι ευτυχισμένος».
Οι απολαύσεις του είναι εξίσου απλές: ψάρεμα, κυνήγι, χορός, γιορτές στο χωριό και φαγητό με φίλους. Μια ζωή χωρίς ιδιαίτερες ανέσεις, αλλά γεμάτη από μικρές καθημερινές χαρές, με ένα παλιό τρακτέρ του 1964 να έχει γίνει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της.
ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ
