INGLOURIOUS BASTERDS ΤΗΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ BRANDS: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΙΡΙΝΙΔΗΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΑΝΗΣΙΩΤΗ.
ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ.
Η ΠΙΟ ΕΛΕΕΙΝΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΡΑΞΗ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ. ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΚΑΘΕ ΟΡΙΟ AΘΛΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗΣ.
Ακόμη και στην ανθρώπινη αθλιότητα υπάρχουν ορισμένα όρια που κανένας πολιτισμός και καμία κοινωνία δεν μπορεί να τα ανεχτεί. Εδώ, όμως, κάθε όριο έχει ξεπεραστεί ανεπιστρεπτί. Δε μιλάμε απλώς για μία ακόμα οικονομική απάτη. Μιλάμε για ανθρώπους που επέλεξαν συνειδητά να καπηλευτούν την ύστατη ελπίδα παιδιών που πάλευαν με τον καρκίνο.
Και το πιο εξοργιστικό, αυτό που προκαλεί βαθιά κοινωνική ναυτία, είναι το πού κατέληξαν αυτά τα χρήματα: καταξοδεύτηκαν στα πιο ευτελή, ρηχά και πρόσκαιρα πράγματα. Η ζωή και η ανάσα των παιδιών θυσιάστηκαν στον βωμό της επώνυμης ματαιοδοξίας, των πολυτελών brands, των ακριβών ταξιδιών και μιας χυδαίας επίδειξης πλούτου. Αντάλλαξαν το δικαίωμα ενός παιδιού στην ελπίδα για επιβίωση με την πιο φτηνή εκδοχή της ανθρώπηνης απληστίας. Ποια θα μπορούσε να είναι, αλήθεια, η μόνη αντάξια τιμωρία για μια τέτοια Ύβρη;
Απέναντι σε ένα έγκλημα τέτοιου μεγέθους, αν η ζωή αντέγραψε την τέχνη, τότε η απόλυτη δικαιοσύνη θα απαιτούσε μια αντίστοιχη μοίρα. Όπως στον κινηματογράφο, στην ταινία Inglourious Basterds, όπου στο τέλος τιμωρούν τον συνταγματάρχη των SS Landa γδέρνοντάς του στο μέτωπο τον αγκυλωτό σταυρό για να μην μπορεί ποτέ ξανά να κρυφτεί πίσω από μια καθαρή στολή, έτσι και εδώ η δικαιοσύνη πρέπει να καθρεφτίζει απόλυτα το ίδιο το έγκλημα.
Υποθετικά, η απόλυτη δικαιοσύνη θα ήταν να σημαδευτούν στο πρόσωπο και σε ολόκληρο το κορμί τους, ανεξίτηλα, όλες οι ακριβές μάρκες και τα λογότυπα που αγόρασαν. Κάθε εκατοστό του δέρματός τους να σημαδευτεί από αυτή την απληστία και να μαρτυρά την κλοπή της Ελπίδας. Μία ίδια τιμωρία για ένα τόσο ντροπιαστικό έγκλημα. Για να μην μπορούν ποτέ ξανά να κρυφτούν πίσω από ακριβά ενδύματα και κοινωνικές προβολές, αφήνοντας εκτεθειμένο στα μάτια όλου του κόσμου το μόνιμο αποτύπωμα της ηθικής τους χρεοκοπίας.
Στην πραγματικότητα, όμως, δίχως γδαρσίματα και σωματική βία, το αληθινό σημάδι μπαίνει από την ίδια την κοινωνία.
Η καθολική περιφρόνηση, η απομόνωση και το βάρος της δημόσιας κατακραυγής είναι εκείνα που θα τους ακολουθούν παντού, χωρίς να μπορούν να ξεπλυθούν από κανέναν πλούτο.
Το αμείλικτο ερώτημα, όμως, παραμένει: Άραγε πώς κοιμόσασταν τα βράδια; Πώς κλείνατε τα μάτια, όταν στερούσατε από ένα παιδί την ελπίδα για ζωή; Όταν έσβηναν τα φώτα και μείνατε μόνοι, κανένα μαξιλάρι δεν ήταν αρκετά απαλό για να σβήσει τις τύψεις. Πώς βάρυναν, αλήθεια, τόσο εύκολα τα βλέφαρά σας για ύπνο;
