Το κείμενο αναφέρεται στη νέα ρύθμιση του ευρωπαϊκού κανονιστικού πλαισίου που θεσμοθετεί την ανάληψη μετρητών από εμπόρους λιανικής χωρίς την υποχρέωση αγοράς αγαθών ή υπηρεσιών, επισημαίνοντας ότι αυτή η διαδικασία μετατρέπει την πρόσβαση σε μετρητά σε θέμα τύχης ή καλής θέλησης του καταστηματάρχη.
Υπογραμμίζεται ότι οι τράπεζες αποφεύγουν την επένδυση στην επαρχία, επιβαρύνοντας τους μικρομεσαίους εμπόρους με το βάρος της διάθεσης μετρητών, ενώ παράλληλα, οι πολίτες σαφώς περιορίζονται ως προς την ελευθερία διαχείρισης των χρημάτων τους.
Αναφέρεται ότι, παρά τα “χαμηλά” όρια ανάληψης (50 ευρώ), προκύπτουν πρακτικά προβλήματα για τους καταναλωτές στις απομακρυσμένες περιοχές, πλήττοντας την καθημερινότητά τους. Τονίζεται επίσης η έλλειψη ασφάλειας, καθώς οι μικροί επιχειρηματίες στα χωριά καθίστανται στόχοι για εγκληματικές ενέργειες.
Τέλος, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πολιτική αυτή οδηγεί στην ερήμωση της υπαίθρου, καθιστώντας τη μη βιώσιμη για τους κατοίκους της.
